" انسان تنها موجودی است که امتناع می‌کند از این که خودش باشد، هر جانوری به هر آنچه هست راضی و قانع است، اما انسان پیوسته می‌خواهد به افق‌های دیگر پر بکشد، و از تنگنای آنچه هست، بالاتر و فراتر رود."

                                                                                                           (هگل)

۱۸ ماه هم برای خودش عمری هست... هر چند بیشتر اوقات کم‌رنگ، غرغرو و بی‌انگیزه بودم، اما همراهی شما دوستان گرامی همیشه مایه دلگرمی من بود.

می‌دونم دوریم از وبلاگ‌نویسی خیلی طول نمی‌کشه (اینترنت پرسرعت و رفیق ناباب رو از یاد نبرید)...  اما تو زندگی لازم هست بعضی وقت‌ها به پشت سرمون  نگاهی بیاندازیم و مسیری رو که از اون عبور می‌کنیم مروری کنیم و اگه احیاناً داریم می‌زنیم تو جاده خاکی مسیرمون رو عوض کنیم.

 اگه عمری بود، در سال جدید که کمتر از 2 ماه به آغاز اون باقی‌ نمونده و پیشاپیش فرا رسیدنش رو به شما خوبان تبریک می‌گم، یک گوشه دیگه از این دنیای بیکران سایبر حرف دل رو آغاز می‌کنم...

با آرزوی بهترین لحظات برای شما خوبان که همراه همیشگی من و وبلاگم بودید... بدرود تا آغازی دیگر.

می‌توان کاسه‌ی آن تار شکست

می‌توان نغمه‌ی آن ساز گسست

می‌توان گفت هان، ای طبل گران

پس از این خاموش بمان

به چکاوک اما نتوان گفت مخوان...

                                                                            (همای)